Bij deze lessen hoeft niemand 'z'n trein te halen'

Een ode aan een vak, de docent en mijn klas

Voor dit vak hebben we te weinig tijd

We lachen net zo hard al dat we huilen

We lopen weg en komen terug

Alles valt soms nog net niet helemaal op z'n plek

Ga ik eerst nog drie keer op m'n bek

Om dan te leren dat door 'er gewoon te zijn'

Soms ook genoeg kan zijn

Ben bewust van mijn eigen woorden.

Voel hoe de woorden van anderen binnenkomen.

Au, dan net een vraag die je raakt, op m'n zere plek

Ik leer hoe belangrijk het is om écht te communiceren

Niet invullen voor een ander wordt hier geleefd

Ik weet dat ik nog een hele weg te gaan heb

maar ik weet ook dat het vooruit zal gaan

Het ontwikkelen van jezelf als professional

door eerst te kijken hoe 'jezelf' eruit ziet, vind ik prachtig

Leren met het hoofd wordt voor een keertje niet voorop gesteld

Leren met je hart en met je handen is hier

De basis

Het vinden van balans,

door de uitersten aan te raken

Is voor mij een prachtige manier van leren

Ervaren

Want dan zijn we in contact

~Myreen